Στα δύο προηγούμενα άρθρα είδαμε την οικονομική πλευρά της χρήσης των θέσεων στάθμευσης και στη συνέχεια τις διαδικασίες που τη συνοδεύουν.
Αυτή τη φορά αφήνουμε στην άκρη το «ποιος» και το «πώς» και κοιτάμε τον ίδιο τον χώρο.
Γιατί η πιλοτή μπορεί να είναι ένας καθημερινός χώρος στάθμευσης, δεν είναι όμως ένας χώρος χωρίς κανόνες.
Ο Κανονισμός των Θέσεων Στάθμευσης προβλέπει συγκεκριμένα όρια στη χρήση και στις παρεμβάσεις στον χώρο. Και αυτά είναι, στην ουσία, τα «Όχι» και τα «Δεν» της πιλοτής.
Τα «Όχι»
Η βασική χρήση των θέσεων είναι συγκεκριμένη: στάθμευση οχημάτων.
Αυτό στην πράξη σημαίνει:
- Όχι στην εναπόθεση αντικειμένων
- Όχι στη χρησιμοποίηση μιας θέσης ως αποθηκευτικού χώρου
- Όχι στην τοποθέτηση κατασκευών στο πάτωμα, στους τοίχους ή στο ταβάνι
- Όχι σε οποιουδήποτε τύπου παρέμβαση κατά παράβαση του Κανονισμού
Τα «Δεν»
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ουσιαστική διάκριση. Η χρήση μιας θέσης στάθμευσης:
- Δεν επιβάλλεται, παραχωρείται
- Δεν είναι για πάντα, μόνο για τη διάρκεια της παραχώρησης
- Δεν σημαίνει ελευθερία διαμόρφωσης του χώρου
Πρέπει να είναι σαφές σε όλους μας ότι άλλο πράγμα είναι η χρήση και άλλο η επέμβαση στον χώρο.
Και όταν μια επέμβαση πραγματοποιείται χωρίς να τηρηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, ο Κανονισμός προβλέπει την αποκατάσταση της κατάστασης, με τη σχετική δαπάνη να βαρύνει εκείνον που προχώρησε στην επέμβαση.
Όταν τα «Όχι» και τα «Δεν» αγνοούνται
Ένας Κανονισμός έχει νόημα μόνο όταν οι κανόνες του εφαρμόζονται.
Αν κάποιοι τηρούν τους συμφωνημένους κανόνες και κάποιοι άλλοι όχι, δημιουργείται μια κατάσταση στην οποία η χρήση του ίδιου χώρου δεν διέπεται πλέον από τους ίδιους όρους για όλους.
Και τότε το ζήτημα, πολύ σύντομα, δεν περιορίζεται πλέον σε μια μεμονωμένη παράβαση.
Μια αυθαίρετη κατασκευή, η εναπόθεση αντικειμένων σε μια θέση ή μια διαφορετική χρήση του χώρου μπορεί αρχικά να φαίνεται ως κάτι που αφορά μόνο εκείνον που το κάνει. Όταν όμως γίνει ανεκτή ή επαναληφθεί, δημιουργεί προηγούμενο.
Και το προηγούμενο δημιουργεί εύλογα το ερώτημα:
Γιατί αυτό επιτρέπεται στον έναν και όχι στον άλλον;
Από εκεί και πέρα, η τήρηση των κανόνων γίνεται δυσκολότερη. Οι εξαιρέσεις πολλαπλασιάζονται, η ίση αντιμετώπιση αμφισβητείται και ένας κοινός Κανονισμός κινδυνεύει σταδιακά να αντικατασταθεί από ένα σύνολο άτυπων «επιτρεπόμενων» πρακτικών.
Κάτι τέτοιο δεν αφορά πλέον μόνο την πιλοτή και τους ενοικιαστές. Μας αφορά όλους.
Αφορά την εμπιστοσύνη μεταξύ των Συνιδιοκτητών και την πεποίθηση ότι οι κανόνες που έχουμε συμφωνήσει ισχύουν για όλους με τον ίδιο τρόπο.
Γι’ αυτό η τήρηση του Κανονισμού δεν είναι θέμα αυστηρότητας.
Είναι θέμα ίσης μεταχείρισης και προβλεψιμότητας στην καθημερινή ζωή της πολυκατοικίας.
Και μια τελευταία σκέψη: οι κανόνες δεν είναι απολιθώματα
Υπάρχει όμως και μια ακόμη διάσταση που αξίζει να κρατήσουμε.
Οι κανόνες δημιουργούνται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες και τις συνθήκες που επικρατούν τότε. Η ζωή, όμως, προχωρά.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Όταν θεσπίστηκαν οι κανόνες για τις θέσεις στάθμευσης, το ζήτημα της φόρτισης ενός ηλεκτρικού οχήματος πιθανότατα δεν υπήρχε καν στην καθημερινότητά μας. Σήμερα, όμως, είναι μια πραγματική και διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη.
Νέες τεχνολογίες, νέες απαιτήσεις ασφάλειας και διαφορετικές ανάγκες των κατοίκων μπορούν με τον χρόνο να δημιουργήσουν ζητήματα που ένας παλαιότερος Κανονισμός δεν είχε λόγο να προβλέψει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι υφιστάμενοι κανόνες παύουν να ισχύουν επειδή εμφανίστηκε κάτι καινούργιο.
Σημαίνει όμως ότι, όταν οι συνθήκες το απαιτούν, ο Κανονισμός των Θέσεων Στάθμευσης μπορεί να επανεξετάζεται και να επικαιροποιείται από τους Συνιδιοκτήτες, σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία.
Γιατί ένας καλός Κανονισμός δεν είναι απλώς ένα κείμενο που γράφτηκε κάποτε και μπήκε σε ένα συρτάρι.
Είναι ένα εργαλείο συνύπαρξης.
Και ως τέτοιο πρέπει να μπορεί να παρακολουθεί την πραγματικότητα που καλείται να ρυθμίσει.
Μέχρι εδώ μιλήσαμε για τα χρήματα, τις διαδικασίες και τους κανόνες που διέπουν τη χρήση των θέσεων στάθμευσης.
Τι γίνεται όμως όταν οι κανόνες δεν τηρούνται;
Και, κυρίως, μέχρι πού μπορεί ή πρέπει να φτάσει κανείς για να τους επιβάλει;
Στο 4ο και τελευταίο μέρος της σειράς «Θέματα Πιλοτής» θα περάσουμε από τον Κανονισμό στον Νόμο και θα εξετάσουμε ένα ερώτημα που, κάποια στιγμή, μπορεί να τεθεί σε κάθε πολυκατοικία:
Αξίζει να πάμε δικαστικά;